Krugman runs rampant

What is Krugman smoking?  And if it makes him so high, why he doesn't share?

I followed a bit of the public debate he had recently with Niall Ferguson of the FT regarding the inflationary pressures of the gargantuan fiscal deficit in US.  Here is the story: Ferguson, along with several economists, believes that the inflationary risk of the recent fiscal expansion is very high.  Krugman on the other hand, seems to believe that we are in a typical Keynesian "liquidity trap" where deflation and not inflation is the actual danger (1). It is not uncommon for economists to disagree, in that case however, the importance of this argument lies on its political implications.  Krugman as a raving tax-and-spend liberal clearly thinks that this is an once in a lifetime opportunity for a fundamental expansion of the US government and no inflationary concerns should bother us.  His attitude is fair enough and consistent with his ideology.  It is ridiculous however,  to actually blame the economists that disagree as politically motivated!

His latest NYT op-ed with the provocative title "Reagan did it" is even more ridiculous.  Here he puts the blame of the recent crash on Reagan (seriously) and his policy 25 years ago to partially  deregulate a minor segment of the financial sector.  Honestly, while I was reading the piece, I was certain that Krugman was actually ironic and making fun of people that are looking for culprits from the past to explain the crisis.  But I finished his op-ed, and I realized that Krugman actually meant it, Reagan did it, he is the culprit of the crisis.  I am no Nobel economist, but for me the culprits behind the recent collapse are clear:  The US government that made it illegal to have different mortgage approval rates for different minorities (when some of them are actually poorer) and that subsidized to death the mortgage market.  China's huge surplus that financed US debt.  Securitization that made possible the transfer of risk from these loans.  And the monopoly of the rating agencies that made them so incompetent in warning investors about these securitized loans.  We can discuss all the above and their relevant importance, but Reagan?  Then why not Adam Smith as well, he promoted free markets, didn't he?

(1) Judging by the recent rise of the yields on 10-year US treasuries (that are generally seen as benchmarks for long-term interest rates), it seems that Krugman is wrong.  

Kill the zombies

Με μια πρώτη ματιά το καινούριο πλάνο του Geithner (Public Private Partnership Investment Program - PPIP) είναι καλό. Είναι φιλικό στην αγορά, χρησιμοποιεί τον ιδιωτικό τομέα για να καθορίσει την αξία των τοξικών assets και προχωρημένη financial technology με πολύ leverage για να μεγιστοποιήσει τα όποια κεφάλαια βάλει το US Treasury. Οι αγορές το υποδέχτηκαν πανηγυρικά, ο S&P 500 ανέβηκε 7.1% την ίδια μέρα.
Δυστυχώς όμως, devil is in the details. Τα προβλήματα με το PPIP είναι πολλά και δείχνουν ότι η λύση της χρεωκοπίας για τις τράπεζες γίνεται όλο και περισσότερο ελκυστική.
Καταρχάς, με την προτεινόμενη financing structure για την αγορά των bad loans το δημόσιο κάνει ένα μεγάλο δώρο στους ιδιώτες επενδύτες (εξ’ού και η άνοδος του S&P). Συγκεκριμένα, για κάθε pool of bad loans που θα δίνεται σε πλειστηριασμό, το US Treasury θα βάζει το debt για την αγορά με 6:1 leverage και το υπόλοιπο equity κομμάτι θα μοιράζεται 50-50 με τον επενδυτή. Με άλλα λόγια, ο επενδυτής που θα βάζει 8%, θα έχει το ίδιο upside με το δημόσιο το οποίο θα βάζει (και ρισκάρει να χάσει) το 92%. Ωραίο dealακι για τον αμερικανό φορολογούμενο…
Ένα άλλο τραγικό λάθος στο πρόγραμμα είναι ο εθελοντικός χαρακτήρας στην συμμετοχή στην δημοπρασία των toxic assets. Δεδομένου ότι ήδη υπάρχουν κρατικές εγγυήσεις πολλών δις, οι τράπεζες θα πουλήσουν μόνο τα assets με προσδωκόμενη αξία υψηλότερη της εγγυημένης από το κράτος, με απλά λόγια τα σκουπίδια θα μείνουν στο balance sheet των τραπεζών. Adverse selection κύριοι...
Στην καλύτερη περίπτωση πάντως, το PPIP θα λύσει μόνο το πρόβλημα της ρευστότητας για τα toxic assets. Αυτό όμως που φαίνεται να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, το undercapitalization των τραπεζών-ζόμπι, μπορεί να λυθεί είτε με πρόσθετα τρις, είτε με κρατικοποίηση των τραπεζών, είτε με το να αφεθούν οι insolvent τράπεζες να χρεωκοπήσουν όπως θα γίνονταν με κάθε άλλη επιχείρηση. Πιστεύω ότι η εγγενής ανικανότητα του κράτους σαν διαχειριστή, οι στρεβλώσεις που προκαλούνται από κάθε κρατική παρέμβαση, η έλλειψη χρημάτων και εξάντληση της υπομονής του αμερικάνου φορολογούμενου, όλα συνηγορούν στην λύση-σοκ της χρεωκοπίας. Η προστασία των πιστωτών των τραπεζών δεν μπορεί να είναι πιο σημαντική από την οικονομική ανάπτυξη μια γενιάς. Και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι έχει υπερτιμηθεί η πιθανότητα καταρεύσης του συστήματος γιατί έχει υποτιμηθεί η ικανότητα της αγοράς να καλύπτει οποιαδήποτε κενά.
Σκοτώστε τα ζομπι πριν μας φάνε...

AIG bonuses: capitalist greed or government intervention?

Federal money to incompetent bankers! I share the outrage about AIG bonuses but I am not sure about the logic of the accompanied analysis and the anti-capitalist conclusions. Everybody seems to blame “capitalist greed” (whatever that means). They are all wrong. The culprit for this unfairness is actually anti-capitalism.

Let’s first give the context: AIG, the gargantuan insurer that wanted (and failed) to become a hedge fund was designated as “too big to fail” by the government and received approximately $170 billion of federal money as a bailout. At the same time, it was revealed that AIG paid $165M (or $218M according to Bloomberg here) to 73 employees from the unit that actually made most of the losses.

The critical question that was not raised by anyone (or at least I did not see it raised) is whether the bonuses were actual contractual obligations of AIG. Let me explain: in the banking industry when a bank hires an employee from another bank, it is a common practice to offer minimum guaranteed bonus at the end of the year. The reasons for these bonuses are first to compensate the employee-to-be-hired for the loss of the expected bonus from his previous employer and second to pay a premium for the risk associated with the job change -especially when the new bank is considered “lower” brand in the market.
In the case that these bonuses were actually contractual obligations as it seems, I cannot see any way that AIG could have not paid. Since the government decided to bail out the company, AIG is not broke and it has to honor its obligations to its employees as it did with its obligations to other banks (Goldman, Deutsche et al. received billions from AIG after the bailout).

Now, imagine a world without government intervention in the markets. Well managed banks would indeed continue paying big (but fair) bonuses to successful employess, BUT at the same time the badly managed AIG would have gone bust and possibly(1) no bonuses would have been paid. Let’s then be clear. The reason that bonuses were paid was not any “capitalist greed” but government intervention in the market. In the USSA (United Socialist States of America) where the government decides to intervene in the markets and randomly save some banks, AIG with its third tier financial products unit is alive, kicking and paying ridiculous bonuses to the people that brought it down. These guys now have 200 million reasons to say out loud: “Long live government intervention!”


(1) Note that even if AIG had gone bust, the bonuses could be paid anyway, as employee compensation is usually considered “senior debt” i.e. first in line for payment after the liquidation of assets.

Atheism as hedonism?

I recently saw some photos of the so-called "atheist buses" in London that carry the first atheist ad: "There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life".

I wonder what were the criteria for selecting this phrase as the slogan of atheism. Correct me if I am wrong, but the message of this slogan is that religious people do have philosophical concerns and philosophical worries, while atheists are a bunch of hedonists that they do not want to worry about philosophical uncertainties. Actually, the main reason to become an atheist according to that slogan is to have fun.

Gross. Sartre, Nietzsche and the rest of the existential movement pantheon will turn in their graves. Someone must remind to these gay dudes that atheism is closer to existentialism than hedonism. The realization that there is no god is a lonely brave act that should lead every individual to a personal existential crisis. The individual then gives a new meaning in his life by redefining his personal values and struggles to work for the well-being of the other lonely souls out there.
If that's a bit too much to ask from the nihilists, how about just not hijacking atheism in the name of hedonism?

It’s Schumpeter, stupid

It’s Schumpeter, stupid

Το μοναδικό προβλέψιμο γεγονός της τωρινής κρίσης ήταν ότι τα πικραμένα ορφανά του μαρξισμού θα ξανάβγαιναν να διαπιστώσουν τις θεμελιώδεις αδυναμίες της αγοράς, το ότι γενικά είμαστε στο έλεος των «κερδοσκόπων» (μέσα στην άγνοιά τους, επενδυτικές τράπεζες και hedge funds είναι το ίδιο πράγμα, «κερδοσκόποι») και το ότι το κράτος μόνο μπορεί να μας σώσει. Η Καθημερινή, άσχετη με τα οικονομικά όσο και οι υπόλοιπες ελληνικές εφημερίδες, έχει και αρθράκι με τίτλο: "Καταρρέει ο υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός" (εδώ και 20 χρόνια...) στο οποίο το επίπεδο της ανάλυσης και το αντικαπιταλιστικό μένος θυμίζει Βουλη των Εφήβων, και στο οποίο ο αρθρογράφος μέσα στην συγχιση του υποστηρίζει ότι το νεοφιλελεύθερο «Washington Consensus» συνιστούσε “weightless economy” (!!!) και άλλα κωμικά.

Οι άσχετοι και πικραμένοι αρθρογράφοι των ελληνικών εφημερίδων είναι απέλπιδες περιπτώσεις. Σε όλους τους υπόλοιπους όμως, κάποιος θα πρέπει να τους μιλήσει για το creative destruction του Schumpeter, δηλ. ότι οι αγορές και η οικονομία εξελίσσονται με booms και busts και μετά απο κάθε κύκλο η οικονομία είναι ισχυρότερη και η κοινωνία κερδισμένη. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι η επιτυχία του καπιταλισμού δεν μετριέται με την άνοδο ή πτώση του Dow Jones , ότι η επανεκτίμηση-πτώση της αξίας ή ακόμα και χρεωκοπία τραπεζών είναι μια υγιής αντίδραση σε ένα δυναμικό-εξελικτικό περιβάλλον όπου τα δεδομένα και οι διαδικασίες συνεχώς αλλάζουν. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η κυβέρνηση Μπους (που τόσο μισούνε στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής) είναι η πιο κρατικιστική και σπάταλη των τελευταίων δεκαετιών στις Η.Π.Α. και ότι η πρόσφατη επέμβαση στις αγορές προφανώς δεν σημαίνει ότι ήτανε και σωστή. Κάποιος τέλος πρέπει να τους πει ότι τα τα προβλήματα και οι αιτίες αυτής της κρίσης κάθε άλλο παρά έχουν να κάνουν με θεμελιώδεις αδυναμίες της αγοράς.

Σε αυτήν την κρίση, υπάρχουν τρία βασικά προβλήματα. Το ένα είναι το principal agent πρόβλημα που έχουν οι επενδυτικές τράπεζες, πολύ απλά δηλαδή την κατάσταση στην οποία ο ιδιοκτήτης-μέτοχος (principal) έχει διαφορετικά κίνητρα από τον υπάλληλο-investment banker (agent). Πρακτικά, το πρόβλημα είναι ότι η αμοιβή του banker έχει απεριόριστο upside και περιορισμένο/μηδαμινό downside, άρα έχει κίνητρο να παίρνει μεγάλα επενδυτικά ρίσκα με βραχύ χρονικό ορίζοντα. ‘Ετσι για παράδειγμα ένας banker ενώ ξέρει ότι πουλάει toxic assets στους επενδυτές, ή ότι η πίστωση (leverage) που δίνει δεν είναι βιώσιμη, ξέρει ότι η ίδια η τράπεζα στο μέλλον ίσως να χάσει, αλλά υπολογίζει ότι θα πάρει το ετήσιο bonus του πριν σκάσει η όποια φούσκα. Την ίδια στιγμή, τα «διαβολικά» hedge funds που έχουν διαφορετική εταιρική δομή στην οποία ο manager βάζει ένα σημαντικό μέρος της δικής του περιουσίας στο fund, (άρα δεν έχουν principal agent πρόβλημα), φαίνετα να είναι ανέγγιχτα σχεδόν από την κρίση. Το ένα πρόβλημα λοιπόν είναι ότι η εταιρική δομή πρέπει να εξισώνει τα κίνητρα μετόχων και υπαλλήλων. Όπως δείχνουν και τα hedge funds, αυτό ΔΕΝ είναι θεμελιώδες πρόβλημα της αγοράς. Το αντίθετο, η χρεωκοπία της Lehman δείχνει ακριβώς ότι οι αγορές είναι δίκαιες, και ότι (εάν δεν υπάρχει κρατικός παρεμβατισμός όπως με την Bear Sterns) η κακή διαχείριση τιμωρείται. Ρωτήστε και τον πολύ Dick Fuld, τον CEO της Lehman, που έχει χάσει μέχρι τώρα $200M.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι το moral hazard, που προκαλείται ακριβώς από τις κρατικές «σωτήριες» παρεμβάσεις. Για παράδειγμα, η διάσωση του Long Term Capital Management περίπου 10 χρόνια πριν με δικαιολογία την σταθεροποίηση των αγορών, περισσότερο κακό έκανε κατα την γνώμη μου, γιατι δημιούργησε την εντύπωση ότι τα μεγάλα επενδυτικά funds μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς τις απώλειες όταν τα bets πάνε στραβά, γιατί οι κεντρικές τράπεζες θα επεμβαίνουν για να τα σώζουν. Η πρόσφατη επέμβαση της Fed να αγοράσει όλα τα toxic assets των τραπεζών πιστεύω ότι πέρα από ανήθικη, μακροχρόνια θα είναι επιβλαβής γιατι επιβραβεύει επικίνδυνες συμπεριφορές και κακή διαχείριση ρίσκου . Σε κάθε περίπτωση, το moral hazard είναι πρόβλημα όχι της αγοράς, αλλά του κρατικού παρεμβατισμού.
Το τρίτο πρόβλημα, πιο πρακτικό, είναι η αρχή της λογιστικής μεθόδου mark-to-market που έχουν επιβάλλει πρόσφατα οι regulators. Σύμφωνα με αυτήν, η αξία των assets που έχει κάθε τράπεζα θα πρέπει να υπολογίζεται όχι με την ιστορική τιμή, αλλά με την τωρινή τιμή της αγοράς. Σαν αρχή είναι λογικότατη και πολύ χρήσιμη σε συμβατικά ομόλογα, μετοχές κλπ. Αλλά όταν μιλάμε για καινούρια προϊόντα όπως τιτλοποιήσεις κλπ. Όπου η αγορά δεν είναι αρκούντως ρευστή, μια πράξη πώλησης για παράδειγμα από την distressed Merrill Lynch σε πολύ χαμηλά επίπεδα θα ρίξει αυτόματα την λογιστική αξία όλων των παρόμοιων χαρτιών όλων των τραπεζών. Απότελεσμα θα είναι κάποια άλλη distressed τράπεζα να αναγκαστεί να πουλήσει παρόμοια χαρτιά σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, κ.ο.κ. Άρα η μέθοδος αυτή μπορεί σε συγκεριμένες περιπτώσεις χαμηλής ρευστότητας να οδηγήσει σε ένα “vicious cycle” μείωσης της λογιστικής αξίας σε μηδαμινά επίπεδα, που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία των χαρτιών. Και αυτό το πρόβλημα προφανώς δεν έχει να κάνει με κάποια αδυναμία του νεοφιλελευθερισμού, αλλά με την εύρεση και χρησιμοποίηση ενός καλύτερου λογιστικού standard.

Οι αγορές αυτοδιορθώνονται, με τους σύντροφους δημοσιογράφους που μπουρδολογούν να δούμε τι θα γίνει...