Why I detest W.

It is not for Iraq, not for his religiosity, not for the record deficit, not for his intellectual inadequacy, not for the environment.

What really makes me detest G. W. Bush is his amorality. In every single occasion he put his interest, personal and partisan, above any principles. The Libby commutation is the latest proof, an unapologetic quid pro quo to cover Dick Cheney.
Note that when the investigation began, Bush had insisted that if anyone in his administration had violated the law, ''that person will be taken care of.'' Sure...
This is the same man that while a governor in Texas he had the lowest record of pardons, based on the principle that he should not intervene to the matters of the courts...

At least the Clintons were having an ideological pretention.

Common People

On my way back from Soho, the crowd around me reminded me of Pulp:

"...and dance and drink and screw,
because there's nothing else to do..."

Εμπρησμοί, ιδιωτική πρωτοβουλία και δασική πολιτική

Το είδαμε και αυτό: Η ιδιωτική πρωτοβουλία λέει φταίει για τις πυρκαγιές (εδώ). Στο μυαλό ενός κρατιστή ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεύθερη αγορά συνδέονται με κάθε έγκλημα που έχει οικονομικά κίνητρα.

Στον έξω κόσμο όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεύθερη αγορά συνδέονται με μικρότερη εγκληματικότητα.
Σκεφτείτε το: Μια νεοφιλελεύθερη κοινωνία όπου κάποιος που γεννιέται φτωχός μπορεί να δουλέψει και να γίνει πλούσιος (και το αντίστροφο), δίνει περισσότερες διεξόδους στα άτομα για κοινωνική ανέλιξη και άρα λιγότερους λόγους για οικονομικό έγκλημα.
Αντίθετα σε χώρες με λίγες ευκαιρίες για κοινωνική άνοδο όπως οι σοσιαλιστικές, τα άτομα προτιμούν να δραστηριοποιηθούν στον τομέα με την μεγαλύτερη απόδοση: την διαφθορά και το οικονομικό έγκλημα.

Σε μια κοινωνία λοιπόν σαν την Ελλάδα που προσφέρει μηδαμινές ευκαιρίες για νόμιμο πλουτισμό και που επιπρόσθετα κυριαρχεί η ατιμωρησία, το οικονομικό έγκλημα θα βασιλεύει. Οι εμπρησμοί είναι λοιπόν σε μεγάλο βαθμό μία συνέπεια του ασφυκτικού οικονομικά και ανίκανου κατασταλτικά κράτους.

Από εδώ και πέρα όμως τι; Πως αντιμετωπίζουμε το δασικό πρόβλημα;

Το δασικό είναι καταρχήν πρόβλημα κινήτρων και όπως στα περίσσοτερα ζητήματα την καλύτερη λύση μπορεί να την δώσει η αγορά. Η πολιτική για τα δάση πρέπει να αλλάξει από κρατική προστασία και συρρίκνωση, σε εκμετάλλευση και ανάπτυξη. (Σημειώστε ότι η Αγγλία κατάφερε να αυξήσει τις δασικές εκτάσεις μέσα σε έναν αιώνα από 5% σε 12% μέσω του δύναμισμού της αγοράς).

Στην Ελλάδα, η πρόταση της ΦΣ για διανομή των δασών είναι καταρχήν σωστή, το κράτος πρέπει να παραδώσει αυτήν την τεράστια κλειδωμένη αξία στους έλληνες πολίτες. Ο καλύτερος όμως μηχανισμός μεταφοράς δεν είναι τα απευθείας τεμαχισμένα στρέμματα, αλλά μετοχές σε ένα fund-ιδιοκτήτη που θα μπορεί να κάνει lease τις δασικες εκτάσεις σε ιδιωτικές εταιρίες. Εταιρίες οι οποίες θα αγοράσουν το management των δασών (και οποιαδήποτε έσοδα), με την υποχρέωση να διατηρήσουν και να αυξήσουν τον δασικό χαρακτήρα (certified independently).

Περισσότερη αγορά, περισσότερο δάσος, περισσότερες δουλειές...